Vicky Cristina Barcelona

Ο Woody Allen, υπεράνω κριτικής πια,

Ευρωπαίος πλέον και με τη "βούλα", νεανικός, ερωτικός και όπως πάντα ερωτιάρης, σκανταλιάρης, πειραματιζόμενος, αναρχικός στο θέμα του έρωτα, έχοντας βιώσει ο ίδιος έρωτες, διαζύγια, απιστίες, φθορές και την αέναη, τρελλή απογείωση της πρώτης φοράς, που δεν παύει να έρχεται, όσο ζούμε και αναπνέουμε,
(άσχετα από τις σχέσεις και τους έρωτες, που έχει αφήσει κάποιος πίσω του)
και για τήν οποία (πρώτη φορά) ζούμε όλοι,

για αυτό το νέο φτερούγισμα δηλαδή, μιας ακόμα φλόγας,
ενός ακόμα τρελλού έρωτα,

αυτός ο θεϊκός Woody, λοιπόν, μάς χαρίζει μια ολόγλυκη,
δροσερή και φρέσκια ματιά, στο τι είναι ο έρωτας, για την πολυπλοκότητα των σχέσεων,
τον σημαντικό ρόλο του σωστού timing,
τη συμβατικότητα του να ζεις μαζί, επειδή το απαιτεί
το κοινωνικό σου status και οι ξεπερασμένες αντιλήψεις.

Μας ξεναγεί στις ομορφιές του μεσογειακού τοπίου και στις εκρήξεις του μεσογειακού ταμπεραμέντου μιας υπέροχης, φλογερής γυναίκας, της Maria Elena, που την ενσαρκώνει εκπληκτικά η Penélope Cruz, επισκιάζοντας τα υπόλοιπα θηλυκά της ταινίας, εξελισσόμενη σε ντίβα,
από εκείνες τις κλασάτες ντίβες του παλιού ιταλικού κινηματογράφου,
ενώ κλείνοντας την ταινία του, το "τρομερό παιδί" του σινεμα, μάς κλείνει συγχρόνως, πονηρά και παιχνιδιάρικα το μάτι, επιβεβαιώνοντάς μας
για αυτό που πάντα γνωρίζαμε:

Ο άνθρωπος είναι θνητός, ο έρωτας κάποια στιγμή σβήνει...
Αλλά εκείνο που μένει ζωντανό και κάνει τη γη να γυρίζει, είναι η διαρκής αναζήτηση και η ατέρμονη λαχτάρα για το νέο, για το άφθαρτο,
για την ερωτική σπίθα, εν κατακλείδι για την ίδια τη ζωή....

Και οι πιο μεγάλοι και ρομαντικοί έρωτες είναι εκείνοι,

που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ!!!

Δια στόματος Javier Bardem, από τον Woody Allen,
για όλους εμάς με αγάπη...

Mr. Woody, σάς έχω πει, ότι σάς λατρεύω;

Κatia A. 2008

Lust, Caution / Προσοχή : Πόθος

Προσοχή: Βάρος
Ασήκωτο βάρος!

Σπάνια έχω βγει από τον κινηματογράφο με τέτοιο βάρος στην καρδιά!
Η τελευταία φορά, που συνέβη, ήταν στην ταινία Bad Guy.
Εκεί, όμως, υπήρχε η λύτρωση στο τέλος, υπήρχε ανάταση, φυγή, έστω και μέσα στην τόση απαισιοδοξία και στα λαβυρινθώδη αδιέξοδα του ανθρώπινου νου. Ο έρωτας, έστω και απελπισμένος, έστω και τραγικός, βρήκε μια άλλη δίοδο να διοχετευθεί, μια άλλη μορφή να προχωρήσει, ένα σχήμα, μια μέρα, ένα ποτάμι, που κυλά και κυλά και κυλά...

Εδώ, δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω. Τόσος πόθος, τόσο πάθος, τόση λαγνεία, τόση ηδονή...και μετά πέφτεις στο κενό, μένεις ξεκρέμαστος, ψάχνεις ένα ίχνος, μια στάλα αγάπης, ένα συναίσθημα! Έστω μίσος!
Ούτε αυτό το βλέπεις, δεν σε αφήνει να το δεις ο Ang lee.
Μόνο απελπισμένο πάθος!
Ακράτητο πόθο!
Ποιός ξέρει, τι φαντάσματα εξόρκιζε κι αυτός...

Αυτή η ταινία με βούτηξε, όσο καμιά άλλη σε προσωπικές μου τραγωδίες. Όλοι έχουμε. Ή έστω, σε προσωπικά δράματα, για να το απαλύνω λίγο.
Σε προσωπικά πάθη, σε αναμνήσεις, που καίνε τα σπλάχνα.

Μπαίνει μέσα μου σαν φίδι, τού δίνομαι σαν σκλάβα, αλλά αυτός τρυπώνει στη καρδιά μου...
Σκοτώστε τον, πριν είναι πολύ αργά...
Βλέπω το αίμα του να με σκεπάζει....

Λόγια από την ταινία, αλλά λόγια δικά μας...λόγια δικά μας....

Η Γουάνγκ άλλα αισθάνεται, άλλα παραδέχεται κι άλλα λέει.
Ψέμματα! Ψέμματα στον εαυτό μας. Τα χειρότερα όλων. Τα πιο καταστροφικά. Τα πιο αναπόδραστα!
Τα πιο ανεπανόρθωτα!
Κάνε κάτι ανεπανόρθωτο...για μένα...

Τόση λαγνεία, τόση ηδονή, τόσος πόθος και τόσο Πάθος και στο τέλος ένα άδειο κρεββάτι...

Ποιός ξέρει...ποιός ξέρει τι φαντάσματα εξόρκιζε κι αυτός...ο Ang Lee....

Katia A. (Lucy) 2007